ئەوین لە سێبەری زاگرۆس

بە ناوی خودا، ئەو خودایەی لە دڵی زاگرۆس دەدرەوشێت.

کوردستان، لە ناوت بۆنی باران هەیە.

سەڵاح‌باغ، لە بیرەوەری مندا باغێکە لە گوڵی ئەوین.

من جامێکی مەستانەم، بە ناوی تۆ پڕ دەبمەوە.

مەستانە، نە تەنها ناوی مەیە؛ ناوی خەونێکە کە لە چاوەکانت دەخوێنم.

مەی، ئەگەر لە دەستی تۆ بێت، نوێژی دڵ دەبێت.

هاوڕێیان، شایەتی ئەو ڕۆژانەن کە خەندەکانمان لە گریان دروست بوون.

مستوورەی ئەردەڵان، وشەیەکی ڕووناکییە، لە شەوی مێژوودا.

قومی ماد، ڕەگی دارە بلووەکانە، لە خوێنی خاک.

تۆ هەموو ئەو چیرۆکانەت لە چاوانت نووسیوە.

من لە هەناسەت کوردستان دەبیستم.

لە دەنگت ئاوەزی چەمەکان.

لە خەندەت ڕووناکیی بەیانی.

ئەگەر ڕۆژێک با بەرگەکان ببات، ئەوینمان ڕیشە دەکات.

خودا شایەتی ئەم پەیمانەیە:

تا زاگرۆس هەیە، دڵم بۆ تۆ دەدات.

تا بلووط سەوزە، ناوت لە دڵم سەوز دەبێت.

تا چەمەکان دەڕۆن، ئەوینیشمان کۆتایی نایەت.

تۆ وڵاتی دڵمی.

من هاونیشتمانی چاوەکانتم.

و ئەگەر هەموو جیهان بگۆڕێت، من هەر بە ناوی تۆ دەستم بە بەهار دەکەم.